| ---n^a^n-'s profilei_moo_noiPhotosBlog |  Tools  Help |
|
December 04 สูญเสียสิ่งรักอย่างที่เขาว่า-ไม่มีสิ่งไหนอยู่กับเราไปได้ตลอด-
เรารู้อยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่ามันจะมาถึงเร็วขนาดนี้
บางคนอาจจะไม่ค่อยอะไร แต่สำหรับเรามันหนักมาก
หมาน้อยของเรา ไอ้น้อยหน่า ถ้าไคอยู่กับเรายิ่งเพื่อนๆที่โรงเรียน
จะรู้จักกับมันดีหรือเพื่อนที่มาบ้านเราบ่อยๆ เราเลี้ยงมันมา10ปีเราเลี้งแค่ตัวเดียวใช่มันแก่แล้ว
แต่มันคงจะไม่จากเราไปถ้ามันไม่เปนโรคไต ไอ้หมาน้อยขนสีน้ำตาล ตาหวานๆพันทางตัวนึง
เปนหมาที่แสนจะหยิ่งแถมเรื่องมากชอบทำหน้าเชิดๆ ไม่รับรู้อะไร แต่ชอบทำอะไรให้เราหัวเราะได้เสมอ มันคือส่วนหนึ่งในบ้านในครอบครัวเดินออกนอกบ้านเรียกหามันทุกเช้าลูบหัวได้ตลอดของปรดของมันทาโร่ไม่ว่าจะแกล้งเอาไปวางไว้ที่สูงๆที่ลำบากๆมันก้อจะต้องเพียรพยายามกระโดดเอามากินให้ได้ สนุกจิงๆเวลาป้อนอาหารมันมันกินทาโร่เพราะไม่มีไขมัน มันเปนนางแบบรักษาเชพตลอด มีช่วงนึงแขวนนวมกินจนอ้วนน่ารักมากๆๆ แต่ไม่นานก้อกลับมาสเลนเด้ออย่างเก่า หมาตัวนี้
ไม่เคยมีเห็บแม้จะไม่ได้อาบน้ำมาให้มันนับแรมปี เพราะมันชอบกระโดดลงกะละมังที่พ่อเราใส่น้ำไว้ให้มันเป็นสระว่ายน้ำส่วนตัว
มันจะลงไปดำผุดดำว่ายพ่นน้ำแล้วก้อวิ่งขึ้นมาสะบัดแล้วก้อจะคึกไปชั่วขณะ วิ่งรอบบ้านเหมือนหมาติดยา แล้วเราทุกคนก็เคยตดใส่หน้ามันบ่อยๆ จนมันเป็นโรคจิตไคหันตูดให้เป็นวิ่งหนีหมดเคยให้เพื่อนๆลองทำแล้ว
มันเคยเล่นซ่อนแอบกับเรามันเล่นเป็นด้วยเวลามันหาเราไม่เจอมันก้อจะหาๆๆเราจนกว่าจะเจอเราก้อเลยแกล้งไปว่อนมันในบ้านแล้วแอบดูมัน มันก้อไม่ยอมเลิกหาเราสักที เราเลยออกไปมันแค้นเรามากกระโดดไซเบอคิกเรามา1ที
แม่เราไม่เคยคลุกยุ่งเกี่ยวกับหมาสักเท่าไหรแต่ไอ้น้อยหน่าตัวนี้ก้อชนะใจเราแม่เราจนได้เวลาได้ยินเสียงแม่มันจะหมอบเดินเข้ามาเลยหรือไม่ว่าอยู่ที่ไหนมันก้อจะวิ่งๆๆๆๆมาหาในทันที
ไอ้น้อยหน่า จะชอบเห่าๆไปทั่วคนเดินอยู่ข้างซอยยังเห่าทดสอบเสียงตลอดเวลา
. . .. .
แต่ตอนนี้มันไม่มีแรงแม้แต่จะลุกชึ้นมากินข้าว ได้แต่ลืมตาผงกหัว
เราพยายามให้น้ำเกลือมันนั่งเจาะให้มันทุกวัน แต่มันเปนโรครักษาไม่หายเราไม่รู้จะมีวิธีทางไหน
ที่จะช่วยมันได้มันทรมานแต่มันพูดกับเราไม่ได้
นี่เหรอไอ้หมานางแบบตัวนั้น
นี่เหรอไอ้น้อยหน่าจอมหยิ่งที่ชอบเห่า
ตอนนี้มันนอนไม่ขยับเขยื้อน
ตัวมันเหม็นมากเพราะมีน้ำหนองไหลออกมา
ขี้ตาก้อขึ้นมาเต็มเช็ดกี่รอบก้อไม่หมด
หายใจดังฮืด ฮืด ฮืด
ข้าวกินไม่ได้มาหลายวันแล้ว
เราเอาทาโร่ที่มันชอบไปป้อน มันอยากกินแต่ไม่มีแรงแม้แต่จะเคี้ยว
มันคายออกมา ตอนนี้นอนไม่ขยับเขยื้อนเหลือแต่ลมหายใจแผ่วๆ
เราห่มผ้าให้มันจุดหยากันยุงเรารู้มันทรมานมันมองตาเรา
แต่มันพูดอะไรออกมาไม่ได้ หลายๆคนก้อบอกว่ามันทรมานเราอยากให้มันหลับ
เราอยากอยู่ข้างๆมันตอนมันตายมันคงอยู่ไม่พ้นคืนนี้หรือไม่ก้อพุ่งนี้เราอยากให้มันได้หลับ
แต่แม้จะหลับมันยังหลับไม่ได้ มันคงเจ็บ.............
ไปดีนะแก รักแกมากๆๆ จะไม่เลี้ยงหมาตัวไหนอีกแล้ว
ไม่มีตัวไหนมาแทนแกได้เลยขอบใจแกมากสำหรับ10ปีที่ผ่านมาที่ทำให้เราไม่เหงา
ที่เราได้ลูบหัวแกทุกวัน ตอนนี้เราทำอะไรไม่ได้ได้แต่นั่งร้องไห้รวบหัว
กลิ่นแกไม่ว่าจะกลิ่นตัวกลิ่นน้ำหนองเราจำมันได้
ไม่น่าเชื่อว่าเมื่อวันก่อนแกยังวิ่งชั้นยังหยิกหัวแกอยู่เลย
แต่วันนี้แกมานอนนิ่งหายใจแผ่วๆรอความตายซะแล้ว
ไม่มีวันลืมจริง
ขอให้แกไปดีนะ ไอ้น้อยหน่า ไอ้หมาน้อยของชั้น
อย่าทรมานนะขอร้อง
เราไม่รู้ว่าจะเขียนออกมายังงัยตาเราพล่าไปด้วยน้ำตาหมดแล้ว
แต่ไม่ลืมแกจิงๆที่เคยกอด เคยลูบ
เราขอโทดถ้าเราไม่ได้อยู่ตอนแกสิ้นลมเพราะเราต้องกลับหอ แต่เราจะอยู่กับแกตลอดไป
หลับเถอะนะ..ไปสบายนะแก
ไม่ว่าจะเป็นวันนี้ หรือ พรุ้งนี้ที่แกจากเราไป
แต่เรารักแกนะ
*ขอเก็บความทรงจำเหล่านี้ ถึงหมาแสนรัก*
มันก้อคือชีวิต ชีวิตหนึ่ง
Comments (18)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://i-moo-noi.spaces.live.com/blog/cns!F963899DEA8869E5!521.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
